เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 372 ภาพอสูรเที่ยงแท้ห้าลักษณ์! เสือขาว วิหคคราม กวางเทพ! (ตอนปลาย)
เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ตระกูลสือมิกล้าส่งเสียงดัง ด้วยเพราะสือปู้พั่วที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้นกำลังขบฟันแน่นจนส่งเสียงกรอด ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำด้วยเส้นเลือดฝอย สีหน้าเหี้ยมเกรียมอำมหิตถึงขีดสุด "ไอ้เด็กสารเลวนั่น! หากมิใช่เพราะมันขัดขวางไว้ พวกมันอย่าหวังว่าจะได้หนีรอดไปอย่างปลอดภัย!"
สือปู้พั่วประเมินฝีมือพวกหลี่ซงต่ำไปจริงๆ แม้ตระกูลหลี่ผู้สืบสายเลือดปราชญ์จิตรกรจะตกอับลง ทว่าอูฐผอมโซก็ยังตัวใหญ่กว่าม้า ความสามารถในการสับเปลี่ยนอันแยบยลนั้นเกินความคาดหมายไปมาก
ทว่าสิ่งสำคัญที่สุดยังคงเป็นปรมาจารย์ห้าปราณปริศนาผู้นั้น ซึ่งมีพลังแข็งแกร่งอย่างยิ่งยวด แม้แต่ยอดฝีมืออย่างสือปู้พั่วก็มิอาจสยบลงได้ภายในไม่กี่กระบวนท่า การถูกขัดขวางหน่วงเหนี่ยวเวลาเช่นนี้ จึงเปิดโอกาสให้หลี่ซงสับเปลี่ยนตัวประกันทั้งสามออกไปทีละคนจนหนีรอดไปได้หมดสิ้น
"ข้าจะฆ่ามัน! ข้าต้องฆ่ามันให้ได้!"