เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 342 อสูรเที่ยงแท้แห่งทะเลโบราณ! วาฬยักษ์กลืนฟ้า! (ตอนต้น)
ตงอวิ๋นขวางแผดเสียงคำรามลั่น หวังใช้คำพูดยั่วยุให้ซูฉางคงออกมาประจันหน้าสู้กันซึ่งหน้า
ทว่าการยั่วยุพรรค์นี้ย่อมไม่อยู่ในสายตา สิ่งที่ตอบกลับไปมีเพียงลูกธนูดอกแล้วดอกเล่าโดยไม่เปิดโอกาสให้ได้หยุดพักหายใจ ทั้งสองฝ่ายไล่กวดและหลบหนีอย่างดุเดือด ซูฉางคงยิงศรออกไปอย่างต่อเนื่องกว่ายี่สิบดอก
วิชาธนูก็เป็นอีกหนึ่งวรยุทธ์ที่เจนจัด การใช้จุดแข็งเข้าโจมตีจุดอ่อนย่อมเป็นวิถีของคนฉลาด!
"ไม่!"
ตงอวิ๋นขวางคำรามอย่างเคียดแค้น ตวัดดาบฟันเข้าใส่ลูกธนูทั้งสามดอกที่พุ่งแหวกอากาศเข้ามาอีกครา ทว่าเพิ่งจะสกัดกั้นลูกธนูดอกกลางไว้ได้ คมดาบก็พลันส่งเสียงแตกร้าว ตามติดด้วยศรวายุและศรอัสนีที่ก่อตัวจากปราณวิญญาณโหมซัดเข้าใส่ร่างอย่างบ้าคลั่ง
ท่ามกลางเสียงระเบิดฉีกกระชากของเนื้อหนังชวนแสบแก้วหู โลหิตสาดกระจายประหนึ่งห่าฝน ชีพจรสวรรค์ขาดสะบั้น สามบุปผาสลายหายไป ร่างอันแหลกเหลวร่วงกระแทกพื้นอย่างรุนแรง กระตุกเกร็งอยู่สองสามครา ก่อนที่กลิ่นอายแห่งชีวิตจะมอดดับลงอย่างรวดเร็ว