เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 307 เจตจำนงดาบสะท้านภพ! เพลงดาบตัดเหล็กสะเทือนฟ้าดิน! (ตอนต้น)
"ยังไม่ได้อีกหรือ?"
ภายในห้องหลอมที่เรียงรายไปด้วยเตาไฟลุกโชน หนานกงหมิงผู้มีรูปร่างกำยำประคองดาบฟันเลื่อยเล่มหนึ่งไว้ในมือ สีหน้าแฝงความไม่ยินยอมพร้อมใจอยู่บ้าง
ดาบฟันเลื่อยในมือเขามีรูปลักษณ์แปลกประหลาด ตัวดาบสีดำสนิทตลอดทั้งเล่ม สันดาบเหยียดตรง คมดาบหยักถี่คมกริบดั่งฟันฉลาม ทว่าสิ่งที่พิลึกกึกกือที่สุดคือบนตัวดาบคล้ายมีดวงตาผุดขึ้นมาทีละดวง ทว่าดวงตาเหล่านั้นล้วนปิดสนิท
หนานกงหมิงประคองดาบฟันเลื่อย พลางทอดถอนหายใจยาว "อาวุธเทพตัดอสูรอย่างนั้นหรือ? เป็นอาวุธอสูรที่แท้จริงเสียมากกว่า!"
เขาลุกขึ้น นำดาบพิลึกเล่มนี้เก็บลงในกล่องเหล็กที่ปิดผนึกแน่นหนา ก่อนจะนำไปซ่อนไว้ในห้องลับอย่างมิดชิด
"ข้าต้องสร้างอาวุธเทพตัดอสูรขึ้นมาให้ได้ อีกไม่นานแล้ว!"
หนานกงหมิงหันหลังกลับ แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นแน่วแน่
อาวุธเทพตัดอสูรคือผลงานชิ้นเอกที่ปรมาจารย์ด้านการหลอมศาสตราเช่นเขาเฝ้าปรารถนา ทว่ามันก้าวข้ามขอบเขตของศาสตราวุธทั่วไปไปไกลโข หากคิดจะหลอมขึ้นมา ย่อมต้องอาศัยทั้งดินฟ้าอากาศ ชัยภูมิ และผู้คน ขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไปไม่ได้เลย!
……