เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 294 ร่างอสูรสุริยันจันทรา! หงเซี่ยงหงเซี่ยง! (ตอนต้น)
“ฉับ!”
ซูฉางคงตวัดดาบที่สามฟันออกไป ทว่าดาบนี้กลับทิ้งรอยแผลลึกไม่ถึงครึ่งฉื่อ ภายใต้กายเนื้ออมตะของอสูรมาร บาดแผลเพียงเท่านี้ย่อมสมานตัวได้อย่างรวดเร็ว
“โฮก!”
จงเยว่แผดเสียงคำรามลั่น ไขมันแปรเปลี่ยนเป็นกล้ามเนื้อ พละกำลังพุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง แขนทั้งสองข้างออกแรงสะบัด หลุดพ้นจากการพันธนาการของภาพเงาวานรยักษ์ได้ในที่สุด ก่อนจะฟาดฝ่ามือใหญ่มหึมาเข้าใส่ซูฉางคงอย่างดุดันอำมหิต
กล้ามเนื้อปูดโปน เส้นลมปราณปูดโปน ฝ่ามือยักษ์ที่ใหญ่ยิ่งกว่าล้อเกวียนฟาดลงมา ก่อเกิดแรงกดดันอากาศมหาศาล!
มวยบริหารห้าสัตว์... กระเรียนเหินหมุนวน!
ซูฉางคงระเบิดท่าร่าง เงาร่างโฉบทะยาน หมุนวนดุจกระเรียนร่อน ฝ่ามือของจงเยว่จึงฟาดเข้าใส่ความว่างเปล่า
“ตูม!”