เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 291 เมล็ดพันธุ์แห่งฤทธิ์เทพ! ผู้ศักดิ์สิทธิ์แห่งวิถียุทธ์! (ตอนปลาย)
บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัดลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเต้นแผ่วเบาจากหัวใจของหานฉือ เจ้าตำหนักมังกรฉือหลงที่ยังคงดังก้องไม่ขาดสาย
"ฮึ! ตายแล้วก็จงตายให้สนิทเสียเถอะ!"
จงเยว่อดรนทนไม่ไหวอีกต่อไป แค่นเสียงเย็นชาพลางสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะอ้าปากพ่นออกมาอย่างแรง
"เปรี๊ยะ!"
ศรลมพวยพุ่งระเบิดออก กระแทกเข้าใส่ร่างของหานฉืออย่างจัง ท่ามกลางเสียงแตกกระจาย ร่างนั้นแหลกเป็นเสี่ยงๆ โลหิตภายในเหือดแห้งไปนานแล้ว สภาพร่างกายเปราะบางประดุจก้อนน้ำแข็ง
"เจ้านี่... ช่างไม่ให้ความเคารพผู้อาวุโสเอาเสียเลย"
ภาพตรงหน้าทำให้เหล่าผู้ฝึกยุทธ์สำนักตงอวิ๋นขมวดคิ้วมุ่น อย่างไรเสียยามมีชีวิต หานฉือผู้นี้ก็นับเป็นผู้อาวุโสที่ก้าวไปบนวิถียุทธ์ได้ไกลยิ่ง ทว่าชายร่างอ้วนอย่างจงเยว่กลับไร้ซึ่งความยำเกรง ลงมือทำลายจนอีกฝ่ายไม่เหลือแม้กระทั่งร่างที่สมบูรณ์