เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 287 พายุหิมะแห่งเขาเสวี่ยยวน! ตำหนักมังกรฉือหลงที่ถูกผนึกด้วยน้ำแข็ง! (ตอนปลาย)
บนเขาเสวี่ยยวนท่ามกลางสายลมหนาวหวีดหวิว ซูฉางคงก้าวเดินไปข้างหน้าเพียงลำพัง ยามนี้ใช้เคล็ดลมหายใจเต่าแปลงกระดูกเปลี่ยนโครงร่าง ทำให้ภายนอกดูเย็นชา เป็นบุรุษวัยสามสิบเศษที่มีใบหน้าธรรมดาสามัญยิ่ง
"ตาแก่นั่นเป็นใครกัน เผด็จการเกินไปแล้ว! มีสิทธิ์อะไรไม่ให้พวกเราเข้าไป ชัดเจนว่ากะจะฮุบผลประโยชน์ที่อาจมีอยู่ไว้คนเดียว คนของพวกเขาเข้าไปสองสามวันแล้วยังไม่ออกมาเลย!"
"อย่าพูดจาซี้ซั้ว นั่นมันผู้อาวุโสของสำนักตงอวิ๋นเชียวนะ!"
เมื่อเดินทางออกมาได้เจ็ดแปดสิบลี้ ซูฉางคงก็ได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์แผ่วเบาดังแว่วมาจากที่ไกลๆ
ครั้นขยับเข้าไปใกล้ ก็มองเห็นผู้ฝึกยุทธ์จำนวนไม่น้อย บ้างนั่งบ้างยืนเฝ้ารออยู่กลางพายุหิมะในแดนหิมะน้ำแข็ง บ้างถึงขั้นปักหลักตั้งค่ายพักแรม มองจากระยะไกลมีไม่ต่ำกว่าหลายพันคน
หากมิใช่เพราะทุกคนมีสภาพร่างกายแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า มาอยู่กลางแดนน้ำแข็งเช่นนี้คงถูกแช่แข็งตายไปนานแล้ว