เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 267 ถ้ำไหมสวรรค์! ภาพเจตจำนงเทพไหมสวรรค์! (ตอนกลาง)
ซูฉางคงสงบจิตใจ ก้าวเท้าเดินตามทางขึ้นเขามุ่งหน้าสู่ยอดเขาโจวหลิง
เส้นลมปราณของเขาขาดสะบั้นสิ้น การเดินขึ้นเขาเช่นนี้นับเป็นภาระทางกายไม่น้อย แต่เพื่อไม่ให้เป็นที่สะดุดตาจึงทำได้เพียงเดินเท้าไปตามเส้นทาง คอยหยุดพักเหนื่อยเป็นระยะ
"แฮ่ก... แฮ่ก..."
ใช้เวลาร่วมครึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็ขึ้นมาถึงยอดเขา เขาปาดเหงื่อบนหน้าผาก หอบหายใจหลายครา เมื่อทอดสายตามองทิวทัศน์ตรงหน้า ดวงตาพลันเป็นประกาย
เบื้องหน้าคือซุ้มประตูสำนักอันเกรียงไกร บนศิลาแผ่นยักษ์สูงกว่าสิบจั้งสลักคำว่า 'สำนักหลิงเต้า' อักษรโบราณสามตัวแผ่กลิ่นอายความล้ำลึกของสำนักใหญ่เข้าปะทะใบหน้า
บริเวณหน้าซุ้มประตูมีศิษย์สำนักหลิงเต้าในชุดขาวคอยคุ้มกันทางเข้า แต่ละคนล้วนมีกลิ่นอายไม่ธรรมดา หากสุ่มหยิบมาสักคนไปไว้ในเมืองเล็กๆ ย่อมเป็นยอดฝีมือที่เดินเหินได้อย่างไร้ผู้ต่อต้าน
การได้พำนักในดินแดนอันงดงามเปี่ยมปราณวิญญาณอย่างเขาโจวหลิงเป็นเวลานาน ปราณวิญญาณฟ้าดินย่อมขัดเกลาเรือนกายไปทีละน้อย ทำให้กลมกลืนกับฟ้าดินและธรรมชาติยิ่งขึ้น