เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 253 ไร้เทียมทานใต้หล้า! แสงธนูแปรเป็นสายรุ้ง! (ตอนต้น)
ทั้งสองฝ่ายไล่กวดกันไปมา ระหว่างนั้นซูฉางคงยิงศรติดต่อกันถึงเก้าดอก ทว่าล้วนถูกขวานยักษ์ของชื่อฮาถูปัดป้องไว้ได้ทั้งหมด ความเจ็บปวดแล่นริ้วทั่วสรรพางค์กาย ลมหายใจเริ่มปั่นป่วน เขารู้ดีว่าร่างกายตนใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้ว
ต่อให้จิตตานุภาพกล้าแกร่งหรือจิตสังหารรุนแรงเพียงใด ก็ยากจะเหนี่ยวรั้งความพังทลายของร่างกายเอาไว้ได้ แม้แต่สติสัมปชัญญะก็เริ่มพร่าเลือน
ทว่าในชั่วขณะนี้ ซูฉางคงกลับสงบนิ่งลงอย่างน่าประหลาด ปล่อยวางห้วงความคิดจนว่างเปล่า ลืมสิ้นว่านี่คือศึกนองเลือดชี้เป็นชี้ตาย ลืมสิ้นว่าคือสมรภูมิรบอันโกลาหล ลืมแม้กระทั่งร่างกายตนที่กำลังจะแตกสลาย ละทิ้งตัวตนและสรรพสิ่ง ความคิดเดียวที่หลงเหลืออยู่ในสมองคือ ใช้ศรในมือยิงปลิดชีพเป้าหมายที่กำลังวิ่งหนีอยู่เบื้องหน้าให้จงได้!
ฟู่!