เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 237 ปราณวิญญาณเข้าสู่ร่าง! สามบุปผารวมยอด! (ตอนปลาย)
หงเจิ้นเซี่ยงใจหายวาบ หงอินยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม บรรเลงขลุ่ยหยกแผ่กระจายพลังอสูรกลายเป็นคลื่นเสียงมารไม่ขาดสาย จนหงเจิ้นเซี่ยงแทบไม่มีโอกาสได้หยุดหายใจ ซ้ำร้ายยามที่พยายามฝืนรุกคืบเข้าไปหนึ่งก้าว คนชุดแดงก็จะถอยร่นไปหนึ่งก้าวอย่างสุขุมเยือกเย็น สุ้มเสียงมารพรากวิญญาณนี้จะไม่มีวันหยุดลงจนกว่าศัตรูจะสิ้นชีพ!
"ฉึก!"
หงเจิ้นเซี่ยงพลาดท่าไปเพียงชั่ววูบ คมดาบเสียงสายหนึ่งก็ปาดผ่านหัวไหล่ กรีดลึกเป็นรอยแผลพร้อมโลหิตสาดกระเซ็น
เมื่อเวลาล่วงเลยผ่านไป เตาหลอมปราณโลหิตเหนือศีรษะของหงเจิ้นเซี่ยงเริ่มส่งสัญญาณแตกสลาย ปราณโลหิตปั่นป่วนระส่ำระสาย!
"หากเทียบในหมู่เผ่ามนุษย์ หงเจิ้นเซี่ยงนับว่าแข็งแกร่งอย่างแท้จริง ทว่าน่าเสียดาย... ก่อนหลอมรวมแก่นผลึกอสูรมาร ข้าก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตปราณโลหิตที่หาตัวจับยากอยู่แล้ว ยามนี้ยิ่งผลัดกระดูกเปลี่ยนเส้นเอ็น หากไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์ก่อกำเนิด ก็อย่าหวังว่าจะมีใครเอาชนะข้าได้!"
หงอินยังคงจรดขลุ่ยหยกเป่าบรรเลงต่อไป พลางผุดความลำพองใจขึ้นมาเงียบๆ