เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 227 วิชายุทธ์บำรุงกาย! มวยบริหารและวิชาบำรุงกาย! (ตอนต้น)
“อสูรมารเมื่อครู่นี้พิลึกนัก ไอพลังต่างจากอสูรมารทั่วไปอย่างสิ้นเชิง”
กลางพงไพรยามนี้ ซูฉางคงเผยสีหน้าครุ่นคิด เขารับรู้ได้ว่ากลิ่นอายของเงามารตนนั้นแตกต่างจากเฟิงม่อที่เคยพานพบมาอย่างยิ่ง
ไอพลังที่เฟิงม่อแผ่ออกมาเปี่ยมด้วยความชั่วร้ายอย่างถึงที่สุด ทว่าก่อนที่เงามารจะเผยกลิ่นอาย กลับแทบไม่ต่างอันใดจากคนธรรมดา
เหตุใดจึงแตกต่างกันถึงเพียงนี้ ซูฉางคงยังไม่อาจเข้าใจได้ในเวลานี้
“ความสามารถของมันประหลาดพิกล ลอกเลียนวิชายุทธ์ของผู้อื่นได้ มิรู้ว่าขีดจำกัดสูงสุดจะไปถึงขั้นไหน”
หงเจิ้นเซี่ยงก็กำลังขบคิดอยู่เช่นกัน
การลอกเลียนวิชายุทธ์ของผู้อื่นได้แทบจะเหมือนกับต้นฉบับอย่างสมบูรณ์แบบ ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก นี่คือวิชาอสูรที่มีเพียงพวกมันเท่านั้นจึงจะครอบครองได้!
ทว่าใช่ว่าจะไร้หนทางแก้โดยสิ้นเชิง วิธีที่เรียบง่ายที่สุดคือรุมโจมตี ดูเหมือนเงามารตนนี้จะลอกเลียนความสามารถของคนได้เพียงคราวละคน การจู่โจมของหงเจิ้นเซี่ยงเมื่อครู่จึงทำให้มันตั้งรับไม่ทัน
นอกจากนี้ ยังต้องเห็นอีกฝ่ายลงมือก่อน ถึงจะลอกเลียนได้