เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 181 ธนูดั่งสายฟ้าฟาด! ดาบสะบั้นมังกรโลหิต! (ตอนปลาย)
ขณะเดียวกันเฉินซิงอู่ขบคิดจนหัวแทบแตกก็นึกไม่ออกว่า สองพี่น้องไปล่วงเกินยอดฝีมือระดับนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อใด การน้าวคันศรยิงต่อเนื่องจากระยะไกล แต่ละดอกล้วนปลิดชีพ ทั้งยังเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง นี่มันแทบไม่ต่างจากเทพแห่งธนูจุติลงมา ทำให้พวกตนสองคนไม่มีปัญญาแม้แต่จะตอบโต้ พลังฝีมือระดับนี้ ต่อให้จัดอยู่ในทัพม้าเหล็กต้าเฟิง เกรงว่าคงเทียบเคียงได้กับยอดฝีมือระดับนายกองหมื่นส่วนใหญ่แล้วกระมัง
"ไม่... อย่าฆ่าข้า!"
แขนขวาสูญเสียความรู้สึก ตัวดาบแหลกสะบั้น เฉินซิงอู่ไม่อยากทอดร่างตายอยู่ที่นี่ รีบเตลิดหนีไปทางฝูงชนเบื้องหน้า ทว่ากลับสัมผัสได้ถึงไอสังหารแหลมคมทิ่มแทงแผ่นหลัง มือซ้ายจึงคว้าคนขับเกวียนที่อยู่ใกล้ที่สุดเหวี่ยงไปด้านหลัง หวังจะช่วยถ่วงเวลาได้สักเสี้ยวพริบตา
ฉึก!
ลูกศรเฉียดแก้มคนขับเกวียนที่ลอยคว้างไปจนเกิดรอยเลือด ก่อนจะพุ่งทะลวงเข้ากลางหลังของเฉินซิงอู่ที่กำลังเตลิดหนี รูเลือดระเบิดออกทันใด ร่างลอยกระเด็นไปข้างหน้าไกลถึงหนึ่งสองจั้ง กระแทกพื้นอย่างจัง ลมหายใจรวยรินเกินเยียวยา