เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 143 ราชันแห่งวาฬยักษ์! เทพหาญกล้าไร้เทียมทาน! (ตอนปลาย)
ซูฉางคงอ้าปากอย่างฉับพลัน ปราณแท้ที่สะสมไว้เนิ่นนานผสานรวมกับกระแสลม ก่อตัวเป็นลำแสงเข้มข้น ดั่งสายวารีที่พวยพุ่งทะยานสู่ฟากฟ้า ทะลวงม่านเมฆ พ่นอัดเข้าใส่เมิ่งซังที่อยู่ประชิดตรงหน้า
"อ้าก!"
เมิ่งซังแผดร้องอย่างบ้าคลั่ง สองตาเบิกกว้าง ทำได้เพียงยกแขนทั้งสองข้างที่กระดูกแหลกละเอียดและยังคงหลั่งโลหิตขึ้นมาป้องหน้าอกไว้!
"ตูม!"
กระแสลมอันหนาทึบกระหน่ำซัดเข้าใส่หน้าอกอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะระเบิดออกในทันใด ประหนึ่งปืนใหญ่อากาศที่ม้วนกวาดพายุคลั่ง แขนทั้งสองข้างของเมิ่งซังกระดูกแหลกสลายระเบิดออก เศษกระดูกบางชิ้นถึงกับแทงทะลุเนื้อหนังโผล่ออกมา
"โครม!"
เมิ่งซังลอยละลิ่วปลิวกระเด็นออกไปดั่งว่าวสายป่านขาด แผ่นอกยุบลง กระอักโลหิตที่ปนเศษชิ้นส่วนอวัยวะภายในออกมาร่างกระแทกพื้นอย่างหนักหน่วง กระแอมไอเป็นโลหิตไม่หยุด ทว่าไม่อาจยันกายลุกขึ้นได้อีก
ภายในลาน เงียบสงัดไร้เสียงสรรพสิ่ง! ประหนึ่งกำลังประกาศก้องว่าราชันแห่งพรรควาฬยักษ์ได้หวนคืนมาแล้ว!
"ชะ... ชนะแล้ว?"