เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 115 ควันสัญญาณหมาป่าปราณโลหิต! ค้างคาวผี! (ตอนปลาย)
"ยอดฝีมือ... เหนือกว่าหลิวไป๋เริ่นและหลี่เลี่ยหลายขุมนัก! ไม่สิ... ไม่ใช่ยอดฝีมือในระดับชั้นเดียวกันเลยแม้แต่น้อย!"
ซูฉางคงตื่นตระหนกในใจ แม้ส่วนหนึ่งจะเกิดจากการที่ตนถูกลอบโจมตี แต่ทั้งความเร็วและพละกำลังของชายชุดเทากลับข่มตนได้อย่างสมบูรณ์แบบ ถึงสามารถซัดฝ่ามือสะกดข่ม ตนจึงกระเด็นจากชั้นสองลงมายังท้องถนนเช่นนี้ได้!
นี่แสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายผ่านการหลอมโลหิตมาแล้วหลายครั้ง เหนือล้ำกว่าตนไปไกลโข ถึงทำเช่นนี้ได้
วูบ!
ไร้สุ้มเสียงใดๆ ตรงรอยแตกของกำแพงชั้นสองที่พังทลาย เงาร่างสีเทาราวกับค้างคาวตัวเขื่องร่อนลงมาอย่างแผ่วเบา ร่างแตะลงบนพื้นถนนโดยไม่ทำให้ฝุ่นผงฟุ้งกระจายแม้แต่น้อย
ครานี้เด็กหนุ่มจึงได้เห็นรูปลักษณ์ของชายชุดเทาชัดตา อีกฝ่ายหน้าตาอัปลักษณ์ ดวงตาข้างหนึ่งใหญ่ข้างหนึ่งเล็ก วัยล่วงเลยสี่สิบ แววตาหม่นหมองอมทุกข์ จัดเป็นจำพวกคนที่ผู้ใดพบเห็นก็ต้องเดินเลี่ยงหลบ