กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 113 ศรวารีลมหายใจเต่า! พยัคฆ์ร้ายฉีกร่าง! (ตอนปลาย)
หลี่เลี่ยทำได้เพียงปัดป้อง ฝืนทนรับหมัดหนักหน่วงของซูฉางคงติดต่อกันหลายหมัดจนแขนทั้งสองข้างชาด้านไร้ความรู้สึก ด้วยความที่เร่งเร้าปราณโลหิตอย่างบ้าคลั่ง ผนวกกับแรงกดดันอันหนักหน่วงจากภายนอก ผิวหนังบริเวณแขนจึงปริแตกเป็นรอยแยก เลือดทะลักรินไหลราวสายน้ำ
"ขะ...ข้าจะสู้เด็กรุ่นหลังคนหนึ่งไม่ได้ได้อย่างไร?" ชายวัยใกล้สี่สิบกัดฟันทนรับ ในใจไม่อาจยอมรับความจริงได้เลย ตนผ่านการหลอมโลหิตสองครั้ง ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเด็กหนุ่มคนนี้กลับไม่มีปัญญาแม้แต่จะตอบโต้!
"ตูม!"
จังหวะที่จิตใจของหลี่เลี่ยกำลังตื่นตระหนก ซูฉางคงก็คว้าช่องโหว่ซัดหมัดขวาแหวกม่านอากาศ กระหน่ำเข้าใส่ทรวงอกอย่างดุดัน
"กร๊อบ!"