เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 109 รวมจิตคุ้มครองใจ! พายุฝนใกล้มาเยือน! (ตอนปลาย)
ขณะโคจรลมปราณ ซูฉางคงอยู่ในภวังค์กึ่งหลับกึ่งตื่น ทว่าประสาทสัมผัสกลับเฉียบคมกว่ายามปกติ แม้แต่ความเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยก็ไม่อาจรอดพ้นโสตประสาทไปได้ เขาได้ยินเสียงแผ่วเบาของใครบางคนกระโดดข้ามกำแพงลงมาเหยียบพื้น
'มีคนมาที่นี่งั้นหรือ ใครกัน' รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย จึงหยุดการฝึกฝนแล้วแสร้งทำเป็นหลับต่อ
"แกร๊ก!"
ทว่าแขกที่ไม่ได้รับเชิญกลับข้ามกำแพงเข้ามา มุ่งตรงมายังห้องของเขาทันที จากนั้นออกแรงผลักเบาๆ ดาลประตูไม้ก็พลันหักสะบั้น บานประตูที่ปิดสนิทเปิดอ้าออก เกิดเสียงดังไม่น้อย
ชายร่างสูงสวมชุดดำโพกผ้าดำปิดบังใบหน้า เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่งปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู
"ใครน่ะ!"
ซูฉางคงทำท่าทีราวกับเพิ่งสะดุ้งตื่นจากฝัน รีบลุกขึ้นนั่งถอยร่นไปชิดผนังห้องด้วยความหวาดผวา