เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 107 วิชาวาฬยักษ์! วิชาลมหายใจเต่าขั้นรู้แจ้งเห็นจริง! (ตอนปลาย)
หลังคาเรือนแต่ละหลังภายในพรรควาฬยักษ์ถูกหิมะทับถมจนหนาทึบ หมู่มวลพฤกษาล้วนถูกห่อหุ้มด้วยอาภรณ์สีเงิน ยิ่งส่งให้บรรยากาศภายในพรรคเงียบสงัด มีเพียงศิษย์พรรควาฬยักษ์สวมเสื้อนวมหนาไม่กี่คนเดินลาดตระเวนอยู่เท่านั้น
ทว่าสำหรับซูฉางคงแล้ว ค่ำคืนนี้กลับไม่สงบเงียบแม้แต่น้อย อีกหนึ่งปีผันผ่าน บัดนี้เขาอายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์ ไม่เพียงเท่านั้น คืนนี้ยังบรรลุการทะลวงขั้นอีกด้วย!
ฟู่! ฟู่!
ภายในห้องที่ปิดประตูหน้าต่างสนิท ซูฉางคงที่เดิมนอนหงายเปลี่ยนมานั่งขัดสมาธิ ขณะสูดหายใจเข้าออกโคจรลมปราณ ปราณแท้สีน้ำเงินครามแห่งท้องทะเลอันเข้มข้นหมุนเวียนรอบดวงตา หู จมูก และปากอย่างไม่ขาดสาย แม้กระทั่งตามรูขุมขนบนผิวหนัง ก็ยังมีสายปราณแท้ไหลเวียนอยู่จางๆ
ความหนาแน่นของปราณแท้สายนี้ ราวกับจะกลั่นตัวจนกลายเป็นของแข็งก็มิปาน
“ซ่า!”