เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 105 ภาพเจตจำนงเทพวาฬยักษ์! คลื่นคลั่งโหมกระหน่ำ! (ตอนปลาย)
รัตติกาลมาเยือน ภายในห้องโถงใหญ่แห่งหนึ่ง หลิวเกิงคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้น เม็ดเหงื่อเย็นผุดพรายไหลอาบหน้าผาก บนเก้าอี้เบื้องหน้า เมิ่งซังนั่งหน้าถมึงทึง ดวงหน้าฉายแววมืดมนอย่างยากจะปกปิด
"เมื่อคืนเจ้าถูกคนฟาดจนสลบ? แล้วของสิ่งนั้นก็ถูกคนที่ฟาดเจ้าสลบชิงไป? แถมเจ้ายังถูกจับได้คาหนังคาเขาในที่เกิดเหตุอีกงั้นรึ?"
น้ำเสียงของเมิ่งซังไร้ซึ่งความรู้สึกโดยสิ้นเชิง ยิ่งทำให้หลิวเกิงสั่นสะท้านดั่งตกลงสู่บ่อน้ำแข็ง
"ข้าน้อย... ข้าน้อยไม่รู้เรื่องจริงๆ ขอรับ พอรับของสิ่งนั้นมาก็เตรียมจะรีบกลับไปซ่อนไว้ให้มิดชิด แต่เพิ่งจะหันหลังเดินออกมาก็ถูกคนลอบฟาดจากด้านหลังจนสลบ... คนที่ลงมือต้องแอบสะกดรอยตามรองหัวหน้าโถงหลี่มาตลอดทางแน่ๆ แม้แต่ยอดฝีมืออย่างท่านยังไม่รู้ตัวเลยว่าถูกสะกดรอยตาม... ข้าน้อย... ข้าน้อย..."
หลิวเกิงกัดฟันแน่น เอ่ยตอบด้วยใบหน้าซีดเผือด