เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 82 หัวหน้าสาขาบัวดำ! ปราณโลหิตสี่ขั้น! (ตอนต้น)
ซูฉางคงย่อมไม่รู้เลยว่าหวังอวิ๋นถูกลัทธิบัวดำบีบบังคับเสียแล้ว ทั้งยังยอมร่วมมือกับพวกมันเพื่อลวงเขาเข้ามาติดกับ
ยามนี้เขาได้มุ่งหน้ามาถึงสถานที่ซึ่งระบุไว้ในข้อมูลข่าวสาร
ป่าลั่วเฟิงเป็นป่ารกร้างผืนหนึ่งในเขตเมืองชิงสุ่ย ภายในมีเพียงนกกาและสัตว์ป่าอาศัยอยู่ จึงเป็นแหล่งกบดานชั้นดีของพวกนักโทษหลบหนีและโจรจรจัด
เมื่อเดินทางมาถึงก็เป็นเวลาพลบค่ำ แสงตะวันยามอัสดงบนท้องฟ้าทอประกายสีส้มอมเหลือง ชวนให้ผู้คนรู้สึกหดหู่และอ้างว้างเปล่าเปลี่ยว
"หนิงเฉิงซ่อนตัวอยู่ในป่าลั่วเฟิงอย่างนั้นหรือ ต้องรีบหาตัวให้พบแล้วกลับไปก่อนฟ้ามืด"
เมื่อมาถึงป่าลั่วเฟิง ซูฉางคงหยุดฝีเท้าลงชั่วครู่เพื่อสังเกตการณ์รอบด้าน ก่อนจะก้าวเข้าไปในดงไม้
เขาจงใจผ่อนลมหายใจให้แผ่วเบา ย่างก้าวอย่างเงียบเชียบ แม้จะเหยียบย่ำลงบนกิ่งไม้แห้งและใบไม้ร่วงก็แทบไร้สุ้มเสียง
ป่าแห่งนี้ไม่กว้างใหญ่นัก เพียงไม่นานก็มองเห็นกระท่อมฟางหลังหนึ่งตั้งอยู่ใจกลางแนวป่า