กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฤดูใบไม้ร่วงปี 1988 เซี่ยฟางอวี๋คลอดลูกสาวคนหนึ่งที่โรงพยาบาลอย่างราบรื่น
เด็กหนักถึง 6 ชั่ง 8 ตำลึง แม่และลูกปลอดภัย หัวใจที่ตึงเครียดของคนทั้งบ้านในที่สุดก็วางลงได้
ลู่เฉิงเจ๋อรีบกำชับให้แม่หลินอุ้มลูกไว้ให้ดี
ส่วนตัวเองก็รีบพุ่งไปข้างกายเซี่ยฟางอวี๋เป็นคนแรก
ลู่เฉิงเจ๋อมองสภาพเซี่ยฟางอวี๋ที่เพิ่งคลอดเสร็จ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอิดโรย ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาทันที น้ำเสียงสั่นเครือ
“ฟางอวี๋ เธอลำบากแล้ว!”
เซี่ยฟางอวี๋มองลู่เฉิงเจ๋อเพียงแวบเดียว เห็นว่าอ้อมแขนเขาไม่มีเด็ก ก็เบือนสายตาไปมองคนอื่น
พอเห็นว่าลูกถูกแม่หลินอุ้มอยู่ ในดวงตาก็เขียนไว้ถึงความกระวนกระวายอยากจะมองลูกของตัวเองให้เต็มตา