กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลินเสี่ยวเสี่ยวตื่นเต้นอยู่บ้าง เรียกแม่ของตัวเองเข้ามาใกล้ ๆ อย่างเบาเสียง
“แม่ แม่รีบมาดูท่าทางพี่ชายฉันสิ ที่ฉันเดาไว้ไม่ผิดใช่ไหม
ฟางอวี๋คุยกับพี่ชายฉันแล้วมีความสุขได้ถึงขนาดนี้ พี่ชายฉันไม่ใช่คนที่จะชวนใครหัวเราะเล่นแบบนั้นหรอกนะ”
แม่หลินได้ยินแล้วก็ย่อง ๆ ไปข้างลูกสาวแล้วมองดู “ใช่ อย่างที่เธอว่านั่นแหละ
ไม่ใช่นะ พี่ชายเธอปกติทำอะไรก็ฉับไวเด็ดขาด ทำไมพอเป็นเรื่องความรู้สึกกลับขี้อายขนาดนี้”
พ่อหลินไม่รู้ว่าเดินมาอยู่ข้างหลังแม่ลูกตั้งแต่เมื่อไหร่ เอ่ยต่อ
“เด็กฟางอวี๋ยังอายุน้อยอยู่ไม่ใช่หรือ เฉิงเจ๋อเด็กคนนี้กลัวจะทำให้สาวน้อยตกใจน่ะ”
แม่หลินส่ายหน้า “แบบนี้ไม่ได้ ฟางอวี๋พอเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ยังไงก็ต้องเจอคนเก่ง ๆ มากมาย