เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จ้าวเว่ยกั๋วมองตามสายตาของลู่เฉิงเจ๋อไปยังทุ่งนา ถอนหายใจยาวออกมาอย่างจนใจ
“ทุกปีก็เป็นแบบนี้ ผมรู้ดีว่าทุกคนลำบากมาก แต่ตอนนี้ก็ไม่มีวิธีอื่นจริง ๆ”
ลู่เฉิงเจ๋อเงยหน้ามอง ทุ่งนาของกองผลิตใหญ่ซ่างเหอทอดยาวติดกันเป็นผืน มองไปสุดลูกหูลูกตาก็ไม่เห็นปลาย
ระหว่างคันนาและหัวไร่ปลายนา สมาชิกกองผลิตต่างก้มหลังก้มหัวง่วนอยู่กับงาน
ไม่ว่าจะเป็นคนแก่วัยชราหรือหนุ่ม ๆ สาว ๆ มือก็กำเครื่องมือเกษตรไว้แน่นแล้วลงแรงกันทั้งนั้น
หยดเหงื่อทีละเม็ดไหลลงตามแก้ม หยดลงกระแทกดินใต้เท้าอย่างหนักอึ้ง
ทุกคนยุ่งจนเท้าแทบไม่ติดพื้น ไม่มีแม้แต่เวลาหายใจสักครู่เดียว
แม้แต่คนที่ทำนาเป็นกิจวัตรยังเห็นได้ด้วยตาว่าเหนื่อยขนาดนี้!
แค่คิดก็รู้สึกได้ว่าน้องสาวของเขาคงทนไม่ไหว
พอนึกถึงท่าทางแขนเรียวขาเล็ก ๆ ของสหายเซี่ยขึ้นมาอีก ก็คงทนไม่ไหวเหมือนกัน