ตอนที่ 47 ใจอยากกลับบ้านแทบขาด

เซี่ยฟางอวี๋พูดพลางเงยดวงตาฉ่ำน้ำขึ้นมองตำรวจอย่างมีความหวัง

แววตานั้นราวกับกำลังบอกว่า ถ้าพบแล้วก็รีบคืนให้เธอเสีย

ตำรวจเผยสีหน้าเสียดายออกมาเล็กน้อย ส่ายหน้าเบา ๆ

“สหายน้อยเซี่ย พวกค้ามนุษย์พวกนั้นเราจับได้เกือบหมดแล้ว

เพียงแต่ตอนที่พวกเรารีบไปถึงที่เกิดเหตุ

บริเวณนั้นนอกจากพวกคุณที่สลบอยู่ ก็ไม่เหลืออะไรเลย

แม้แต่เศษอิฐเศษกระเบื้องสักชิ้นก็ไม่เหลือ เงินของคุณก็หาไม่พบ”

ถ้าหาเจอก็ต้องคืนให้เซี่ยฟางอวี๋แน่นอน แต่หาไม่เจอพวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้

พอได้ยินเช่นนั้น ขอบตาของเซี่ยฟางอวี๋ก็แดงก่ำขึ้นมาทันที น้ำตาเม็ดเท่าเม็ดถั่วก็คลอเต็มเบ้าตาในทันใด

เสียงสั่นเครือด้วยความร้องไห้ “หา? เเงิน เงินหายไปแล้วหรือคะ