กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
พอเข้าประตูมา แม่เซี่ยก็กระโจนเข้ามาหาเหมือนคนบ้า ชี้มาที่จมูกเธอแล้วตวาดถามเสียงแข็ง
“เซี่ยฟางอวี๋! เธอเอาผ้าเปื้อนของบ้านไปไว้ที่ไหนหมด?”
“รีบไปเอากลับมาซักให้สะอาดเดี๋ยวนี้! ทุกคนยังรอเปลี่ยนเสื้อผ้าใส่กันอยู่เลย!”
เซี่ยฟางอวี๋ทำหน้าบริสุทธิ์ไร้เดียงสา มองแม่เซี่ยด้วยแววตาเต็มไปด้วยความสงสัย แกล้งทำเป็นประหลาดใจแล้วย้อนถาม
“หา? แม่ ไม่ใช่แม่เองเหรอที่ปากบอกให้ฉันเอาไปจัดการทิ้ง?”
“ฉันนึกว่าทางบ้านไม่เอาแล้ว ก็เลยหอบไปที่สถานีรับซื้อของเก่าทั้งหมด จัดการเป็นของเสียไปแล้วไง!”
แม่เซี่ยได้ฟังคำนี้ก็โกรธจนตัวสั่น อยู่ตั้งนานกว่าจะพูดออกมาเป็นประโยคเต็มได้