กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เซี่ยฟางอวี๋ไม่รอให้แม่เซี่ยพูดจบ ก็ตัดบทเธออย่างเย็นชาแข็งกร้าว
“เอ๊ะ หยุดก่อน! อย่ามาพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้กับฉัน ตอนนั้นฉันเป็นแค่เด็กที่ไม่รู้อะไรเลย จะไปรู้อะไรได้?
หลังจากที่ฉันเริ่มรู้เดียงสา ฉันยังฟังคำพวกคุณไม่มากพออีกหรือไง?
ตอนเด็ก ๆ ฉันโง่เขลาไม่รู้อะไร ทำทุกอย่างตามใจพวกคุณ เข้าใจความลำบากสารพัดของพวกคุณ แต่สิ่งที่ฉันควักหัวใจออกมาแลกกลับได้อะไร?
คือทั้งที่ยังไงก็ไม่ถึงคิวฉันต้องลงชนบท แต่แม่กลับไม่พูดสักคำ แอบลงชื่อให้ฉันเงียบ ๆ งั้นเหรอ?
ต่อให้ต้องลงชนบท พวกคุณก็ไม่ยอมเลือกที่ที่ใกล้บ้านสักหน่อย ที่ที่สภาพดีขึ้นมาหน่อยให้เลย
ส่งฉันไปยังที่ที่ไกลที่สุดไปเลย