กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เซี่ยฟางอวี๋กัดกรามแน่น ดวงตาเปี่ยมด้วยความเย้ยหยัน เธอเอ่ยย้อนถามด้วยความเย็นเยียบเสียดกระดูก
“ฉันก็ยังเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของพวกคุณไม่ใช่หรือ ตามปกติพวกคุณก็ตีก็ด่าเอาแต่ใจ
ตอนที่ลงมือ ทำไมไม่ลังเลสักนิด ทำไมถึงกล้าลงมือ?”
แม่เซี่ยลนลานพลอยพูดตามคำของเธอ แล้วเถียงอย่างมั่นหน้า “เธอจะเทียบกับน้องชายเธอได้ยังไง
น้องชายเธอเป็นผู้ชาย อนาคตต้องแบกรับบ้านนี้ไว้
ย่อมมีค่ากว่ามากนัก จะรักจะปกป้องก็เป็นเรื่องที่ควรแล้ว”
พอคำพูดจบลง มือที่เซี่ยฟางอวี๋กำผมเซี่ยหมิงกังอยู่ก็ออกแรงเพิ่มขึ้นทันที