กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 240 พักริมลำธาร
หลังพักกันครู่หนึ่ง ทุกคนก็ออกเดินทางต่อ
เมื่อมีสัตว์เพิ่มมาช่วยลากเกวียน แม้เดินทางในยามค่ำคืน ความเร็วของขบวนก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย
ล้อเกวียนบดผ่านถนนกรวด ส่งเสียงทึบต่ำ แสงคบเพลิงสั่นไหวในความมืด ลากเงาของทุกคนให้ยืดยาววูบไหว
กระทั่งขอบฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวนวล แสงยามเช้าปรากฏขึ้น ขบวนจึงหยุดพักข้างหุบเขาริมแม่น้ำที่คดเคี้ยวแห่งหนึ่ง
ที่นี่มีลำธารไหลริน ภูมิประเทศทั้งสองฝั่งเปิดโล่ง เป็นสถานที่เหมาะสำหรับพักผ่อน
ทุกคนพากันลงจากรถ บ้างไปล้างหน้าแปรงฟัน บ้างเตรียมอาหาร