กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 238 สงสัยในตัวตน
ซ่งซีมองเหตุการณ์ตรงหน้าอยู่ไกล ๆ สายธนูในมือค่อย ๆ คลายลง
นางเพิ่งรู้ตัวว่าแผ่นหลังชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นแล้ว
ทหารทางการจากอำเภอเหมี่ยนเหล่านั้น เมื่อครู่ยังเป็นคนเป็น ๆ อยู่เลย บัดนี้กลับกลายเป็นศพเกลื่อนพื้น
ส่วนคนของเซียวอวี้กลับไม่แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อยตั้งแต่ต้นจนจบ ราวกับการฆ่าคนเป็นเพียงเรื่องปกติในชีวิตประจำวัน
นางสูดหายใจเข้าลึก ๆ ข่มคลื่นโหมกระหน่ำในใจลงไป
ไม่ว่าอย่างไร อย่างน้อยตอนนี้คนเหล่านี้ก็ไม่ใช่ศัตรู
ซ่งอิ๋นขยับเข้ามาใกล้ เสียงสั่นเล็กน้อย “น้องเล็ก คนเหล่านั้น…ตายหมดแล้วหรือ?”