กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 225 อาศัยจังหวะสืบข่าว
ซ่งซีไม่ได้คลายความระแวดระวังเพียงเพราะอีกฝ่ายแนะนำตัว
นางยังคงขมวดคิ้ว สายตากวาดมองใบหน้าของทั้งสามคน ก่อนหยุดลงที่เซียวอวี้ผู้ยืนอยู่หน้าสุด น้ำเสียงแฝงการหยั่งเชิง “ดูเหมือนพวกเราจะไม่เคยพบกันในอำเภอฉวี่หยาง เหตุใดท่านจึงคิดว่าพริกของหอเพียวเซียงเป็นของที่ข้าจัดหาให้?”
“ใครบอกว่าพวกเรา...” เว่ยเหอเกือบจะโพล่งประโยคที่ว่า ‘ตอนนั้นเจ้าตกน้ำ คุณชายของข้าผ่านมาพอดีและช่วยเจ้าไว้’ ออกไปโดยไม่ทันคิด
แต่ทันทีที่เริ่มพูด สายตาคมกริบคู่หนึ่งก็ตวัดมองมา
เว่ยเหอสะดุ้งไปทั้งตัว ตระหนักทันทีว่าตนพูดพลาด จึงกลืนคำพูดที่เหลือกลับลงคออย่างฝืนใจ