กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 203 เสนอให้ขายเสบียง
ชาวบ้านพากันถกเถียงเสียงดังเซ็งแซ่
เสียงคัดค้านดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า ส่วนใหญ่ไม่เข้าใจการตัดสินใจของประมุขตระกูลซ่ง
ประมุขตระกูลซ่งยืนอยู่ตรงปากถ้ำ ไม่ได้เร่งร้อน ปล่อยให้ชาวบ้านแสดงความคิดเห็นกันตามใจ
เมื่อเสียงค่อย ๆ เบาลง เขาจึงยกมือกดลง แล้วเอ่ยช้า ๆ
“ข้าไม่ได้บอกให้ทุกคนขายเสบียงทั้งหมด”
“ข้าหมายถึง ให้แต่ละครอบครัวเก็บเสบียงไว้พอสำหรับเดินทางออกจากเสฉวนและประทังชีวิตสักหนึ่งเดือน ส่วนที่เหลือก็ขายเสีย”
ทุกคนสบตากัน ยังมีคนไม่เข้าใจถามว่า “ตอนนี้เสบียงขาดแคลนมาก เหตุใดต้องขายด้วย?”
“ก็เพราะตอนนี้ขาดแคลนนี่แหละ ถึงยิ่งต้องขาย”
พอได้ยินเช่นนี้ ทุกคนก็ชะงักงัน