กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 200 ผู้พลัดถิ่นปล้นชิง
ซ่งอวิ๋นหนานได้ยินคำพูดนี้ ใบหน้าพลันเปลี่ยนสีไปหลายครั้ง คราวนี้เขาไม่แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอีกแล้ว กลับเดินเร็วเข้าไปหาเอง แล้วมองซ่งหลิงด้วยสีหน้าผิดหวัง
“พี่หญิง คำพูดของท่านหนักเกินไปแล้ว”
“ข้ารู้ว่าท่านมีโทสะอยู่ในใจ แต่ไม่ควรพูดกับท่านแม่เช่นนี้ ถึงท่านแม่จะไม่ดีอย่างไร ก็เป็นคนให้กำเนิดและเลี้ยงดูท่าน หากท่านมีโทสะ ก็มาลงที่ข้าเถิด อย่าทำให้ท่านแม่เสียใจเลย”
ขณะพูด เขายังก้าวไปข้างหน้าอีกครึ่งก้าว คล้ายจะใช้ตัวเองบังนางอู๋คนเล็กไว้เพื่อปกป้องนาง