กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 197 ลดสัมภาระ
นางอู๋คนเล็กกับป้าจางยังอยู่ในท่าตบตีกัน คนหนึ่งกระชากคอเสื้อ อีกคนดึงผม พอได้ยินเสียงตวาด มือทั้งสองก็สั่น แล้วปล่อยมือพร้อมกัน ถอยหลังไปคนละก้าว
ใบหน้านางอู๋คนเล็กมีรอยแดงหลายรอย ผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนรังนก เสื้อผ้ายับยู่ยี่ ป้าจางก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน แขนเสื้อขาดเป็นรู ใบหน้ามีรอยแผลเช่นกัน
แต่ตอนนี้ไม่มีใครกล้าส่งเสียง
ประมุขตระกูลซ่งก้าวยาว ๆ เข้ามา กวาดตามองใบหน้าทุกคน สีหน้าขรึมลงเรื่อย ๆ
ตอนนี้ใบหน้าเขาเย็นเยียบ ไม่มีอารมณ์จะมานั่งตัดสินเรื่องหยุมหยิมในบ้านของพวกนาง