กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 187 สยบคนชั่ว
โหวจื่อนั่งยองอยู่ในพุ่มไม้หลังเนินดิน น้ำฝนไหลจากปลายคางแหลมลงมาเป็นสาย แต่เขากลับไม่รู้สึกตัวสักนิด ดวงตาจับจ้องเกวียนลาที่จอดอยู่ในวัดร้างเขม็ง
ในหัวของเขากำลังคำนวณว่า หากชิงเกวียนลาเหล่านั้นมาได้ ข้างในไม่เพียงมีเสบียง แต่บางทีอาจมีทองเงินกับเครื่องประดับที่ชั่วชีวิตนี้เขาไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ
ขอเพียงทำสำเร็จ ไม่ว่าจะกินให้อิ่ม หรือกลับไปซื้อที่นา สร้างเรือน แต่งภรรยาสักคน ล้วนทำได้อย่างง่ายดาย
เขาอยากพุ่งเข้าไปเดี๋ยวนี้ แล้วปล้นขบวนพ่อค้าให้เกลี้ยง
ทว่าฝนที่เทกระหน่ำลงมาได้ดับความคิดอันร้อนรุ่มของเขา