เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 156 เบื้องหลังการลอบสังหาร
ทว่าในวันที่ประมุขตระกูลซ่งกับพวกพาหนีออกจากหมู่บ้านนั้นเอง พวกเขาไม่คาดคิดว่าจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นอีกเรื่อง ซึ่งเร่งให้ความวุ่นวายในเสฉวนทวีความรุนแรงขึ้น
เมืองหลวง จวนองค์รัชทายาท
ในห้องหนังสือมีเพียงตะเกียงเดียวดวง แสงเทียนถูกลมกลางคืนที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างพัดจนไหววูบ เงาร่างสีดำบนผนังจึงยืดยาวสั้นลงสลับกัน
ชายชุดดำคุกเข่าหมอบอยู่บนพื้น หน้าผากแนบสนิทกับแผ่นอิฐทองเย็นเยียบ
เขาคุกเข่าอยู่อย่างนี้มาชั่วเวลาหนึ่งถ้วยชาแล้ว ไม่กล้าขยับ และไม่กล้าเอ่ยปากอีก
คนที่นั่งอยู่เบื้องบนไม่พูดสักคำ
องค์รัชทายาทหลุบตาลง ถ้วยชากระเบื้องเคลือบเขียวในมือยังอุ่นอยู่ แต่เขาคล้ายลืมดื่ม เพียงใช้นิ้วถูขอบถ้วยช้า ๆ วนแล้ววนเล่า
ผ่านไปเนิ่นนาน องค์รัชทายาทจึงเอ่ยขึ้นช้า ๆ “เมื่อครู่เจ้าบอกว่า น้องสี่หนีไปแล้วหรือ?”