กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 125 ป่วยระหว่างทาง
คณะของซ่งซีผ่านค่ำคืนมาได้อย่างปลอดภัย สัตว์ป่าที่อาจเข้ามารบกวนหรือผู้พลัดถิ่นที่อาจเข้าปล้นซึ่งคาดว่าจะพบ ล้วนไม่เกิดขึ้น ความสงบที่หาได้ยากทำให้ทุกคนมีกำลังวังชาฟื้นคืนมาไม่น้อย
ซ่งซีเพิ่งแต่งตัวเรียบร้อย กำลังจะช่วยมารดาก่อไฟเตรียมอาหารเช้า ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเรียกอย่างร้อนใจของซ่งต้าหนิวดังมาจากเกวียนที่อยู่ไม่ไกล “ท่านแม่? ท่านแม่! เป็นอะไรไป? ตื่นสิ!”
หัวใจซ่งซีพลันตึงเครียด รีบก้าวเร็ว ๆ เข้าไปหา
เห็นซ่งต้าหนิวคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่ตรงปากเกวียน สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
ภายในเกวียน นางหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย ใบหน้าแดงก่ำ หายใจค่อนข้างถี่ ดวงตาเปิดปรือแต่ดูไร้ชีวิตชีวา