กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 118 พักแรมกลางแจ้ง
หลี่ต้าหลางเห็นว่าการขอพักค้างคืนไม่สำเร็จ ในใจก็อดหงุดหงิดไม่ได้
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็อดใจไม่ไหว กระโดดลงจากคานเกวียนแล้วตามไปยังเกวียนลาที่อยู่ข้างหน้า เอ่ยกับซ่งซีว่า “แม่นางน้อยซ่ง ข้าจัดการเรื่องขอพักค้างคืนไม่สำเร็จ”
“แถวนี้ยังมีหมู่บ้านเล็ก ๆ อีกสองสามแห่ง จะอ้อมไปถามดูหรือไม่?”
ซ่งซีได้ยินเช่นนั้นก็ส่ายหน้า “พี่ใหญ่หลี่ไม่ต้องโทษตัวเองหรอก ในสถานการณ์เช่นนี้จะโทษท่านก็ไม่ได้ จะว่าชาวบ้านระแวดระวังก็ไม่เช่นกัน พวกเรามีแต่คนแปลกหน้าจำนวนมาก แถมยังมีชายฉกรรจ์ไม่น้อย พวกเขาไม่กล้ารับไว้ก็เป็นเรื่องเข้าใจได้”