กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 109 อาศัยภัยพิบัติ ฉวยชิงอย่างอุกอาจ
ครั้นเฒ่าหยางเดินหน้าหม่นกังวลเข้าไปในลาน ซ่งซีก็เอ่ยเรียกเขาไว้ก่อน
“ท่านลุงหยาง โปรดรอสักครู่เจ้าค่ะ”
เฒ่าหยางชะงักเมื่อได้ยินเสียง แล้วหันกลับมาอย่างงุนงง พอเห็นว่าเป็นซ่งซีจึงฝืนยิ้มออกมา “แม่นางน้อยซ่ง มีอะไรให้ข้าช่วยหรือ?”
ซ่งซีก้าวเข้าไปใกล้อีกสองสามก้าว แล้วเอ่ยถึงเรื่องเมื่อครู่ “ท่านลุงหยาง เมื่อครู่ข้าเผอิญได้ยินท่านคุยกับคนในหมู่บ้าน ท่านกำลังกังวลเรื่องเตรียมหญ้าหมักใช่หรือไม่?”
ในใจเฒ่าหยางมีแต่เรื่องนี้ พอซ่งซีถามขึ้นก่อน รอยยิ้มขมขื่นบนใบหน้าก็ปิดไม่มิดอีกต่อไป “ไม่ปิดบังแม่นางน้อยซ่ง ข้ากำลังกลุ้มเรื่องนี้อยู่พอดี!”