กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 103 ว่าจ้าง
หลังหวังเถี่ยซานป้อนยาให้ท่านอาเขยเสร็จ เขาก็นั่งเฝ้าข้างเตียงสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง ครั้นเห็นว่าลมหายใจของอีกฝ่ายค่อย ๆ สม่ำเสมอขึ้น เส้นประสาทที่ขึงตึงอยู่ในใจก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
พอมีเวลาว่างอยู่บ้าง หวังเถี่ยซานก็ไปหาซ่งซีอีกครั้งเพื่อกล่าวขอบคุณนาง
“ขอบคุณแม่นางน้อยซ่งที่มีน้ำใจมอบยาให้ขอรับ ไข้ของท่านอาเขยข้าน่าจะลดแล้ว!”
ซ่งซีโบกมือ “ยาตรงกับอาการก็พอแล้ว!”
“จริงสิ พี่เถี่ยซาน ก่อนหน้านี้ข้าได้ยินท่านพูดว่าเคยเดินเร่ขายของตามตรอกซอกซอยกับท่านอาเขย คิดว่าคงเคยไปตามอำเภอใกล้ ๆ มาบ้าง”
“ไม่ทราบว่าท่านรู้หรือไม่ หากเดินทางขึ้นเหนือโดยไม่ไปตามทางหลวง จะมีทางเลี่ยงด่านสำคัญได้หรือไม่?”