กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 96 ตามรอย
เว่ยเหอพยักเพยิดไปทางที่กลุ่มคนขี่ม้าหายลับไป ใบหน้ามีแววเจ้าเล่ห์อยู่บ้าง “เมื่อครู่ข้าเห็นชัดแล้ว คนที่นำหน้าเหมือนจะเป็นเจ้าของหอจือเว่ย”
“เฮ้ ม้าพวกนั้นดีจริง ๆ ขนเป็นมันเงา แข้งแรงด้วย! ตลอดทางนี้พวกเรายังต้องซื้อสมุนไพรอีกไม่น้อย กำลังขาดสัตว์พาหนะดี ๆ ไว้ขนของ ไม่อย่างนั้นข้าไปเอาพวกมันมาให้ดีไหม?”
เขาขยิบตา ยุยงสหายที่อยู่ข้างกาย
หลินหานไม่แม้แต่จะเหลือบตามอง เพียงปรายตามองเขาอย่างเย็นชา “กลางวันแสก ๆ ยังคิดจะชิงทรัพย์แย่งชิงของคนอื่นหรือ? คิดว่าตัวเองเป็นโจรหรือไร?”
เว่ยเหอเก้อเขิน เกาจมูกแล้วหัวเราะแหะ ๆ “ใครบอกว่าจะปล้นกัน? ข้าดูเหมือนคนแบบนั้นหรือ?”
“ข้าจ่ายเงินซื้อ ใครบอกว่าจะปล้นเล่า?”