กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 62 ตั้งใจเอ่ยเตือน
ซ่งซีรู้สึกได้ถึงสายตาที่พี่รองมองมา อีกทั้งเห็นเขาส่ายหน้าอยู่พักหนึ่ง แล้วก็ถอนหายใจเบา ๆ นางจึงเอ่ยอธิบาย “ข้ากังวลว่าระหว่างเดินทางขึ้นเหนือจะไม่สงบ จึงเตรียมลูกธนูไว้ให้มากหน่อย ใช้ป้องกันตัวระหว่างทาง”
ซ่งอิ๋นพยักหน้า น้ำเสียงเจือความหดหู่ “ข้าแค่รู้สึกว่าตัวเองไร้ประโยชน์ ทำให้เจ้าซึ่งเป็นหญิงสาวอายุยังน้อยต้องวิ่งวุ่นและรับมือเรื่องต่าง ๆ เพื่อครอบครัว”
พูดจบ เขาก็ถอนหายใจยาว แผ่นหลังและไหล่พลันลู่ลงเล็กน้อย
เดิมทีซ่งซีก็ไม่ใช่คนช่างพูด เมื่อเห็นสีหน้าหม่นหมองของพี่รอง นางก็ไม่รู้ว่าจะปลอบใจอย่างไรอยู่ชั่วขณะ