กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 4 ไก่ป่ายังคิดจะเป็นหงส์หรือ?
นางสะบัดแขนชี้ออกไปนอกประตู แววตารังเกียจราวกับอยากกวาดพวกเขาออกไปให้พ้นบ้านเสียเดี๋ยวนั้น
“นังเด็กปากเสีย ฟังให้ดีนะ! วันนี้พวกเจ้าเหยียบพ้นธรณีประตูตระกูลซ่งไป จะป่วยตายหรืออดตายในหุบเขา หรือจะตกต่ำไปอยู่ในสถานที่น่าอับอาย ล้วนเป็นชะตาที่พวกเจ้าหาใส่ตัวทั้งนั้น!
พวกเจ้ารนหาที่เอง! นับจากนี้จะเป็นหรือตายก็ไม่เกี่ยวกับตระกูลซ่งของข้า! ต่อให้วันหน้าพวกเจ้าคุกเข่าตายอยู่หน้าประตูใหญ่ตระกูลซ่ง ก็อย่าหวังว่าจะได้ข้าวสักเมล็ดหรือเงินสักอีแปะ!”
“ข้าจะคอยดูให้เต็มตา ว่าพวกเจ้าจะยืนกรานได้สักกี่น้ำ!”
ถ้อยคำบาดลึกเหล่านี้ทำให้ลานบ้านเงียบกริบ ผู้ที่เกิดใจสงสารต่างอดส่ายหน้าไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยห้ามปราม “ท่านป้าทำเช่นนี้ไปเพื่ออะไรหรือ”