ตอนที่ 5 เหล่าอู่ผมชี้กับย่าซ่งจอมเสแสร้ง

ซ่งเสี่ยวเป่ยไว้ผมสั้น เสื้อผ้าที่สวมอยู่ค่อนข้างหลวมโคร่ง ราวกับแขวนอยู่บนตัวเธอ เมื่อเห็นซ่งหนานหยางโบกมือเรียก ดวงตาของซ่งเสี่ยวเป่ยก็เป็นประกายขึ้นมาในตอนแรก แต่ไม่นานมุมปากก็พลันตกลง เธอเดินฉับ ๆ เข้ามาหาซ่งหนานหยาง เสื้อผ้าบนตัวแกว่งไกวไปตามจังหวะ

“ทำไมเป็นพี่มารับฉัน?

พี่คงไม่ได้แอบเอาของที่บ้านออกมาให้คนอื่นอีกหรอกนะ?”

ซ่งเสี่ยวเป่ยทำหน้าสงสัย ดวงตากลมโตจ้องซ่งหนานหยางมองขึ้นมองลง จากนั้นก็ยื่นมือเข้าไปค้นในกระเป๋าสะพายเสียเลย อยากดูว่าพี่สามของตัวเองถูกหลอกมาหรือเปล่า

“ไม่มี ใครสอนให้เธอค้นกระเป๋าคนอื่นมั่ว ๆ กัน?”