เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 139 การแย่งชิง
ครั้งนี้ลู่ซิวมิได้เขียนลงไป แต่กลับลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยท่องออกมาด้วยเสียงอันดังท่ามกลางสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังของทุกคนว่า:
“สายธารวสันต์คลื่นรินไหล ผสานบรรจบเส้นขอบสมุทร จันทร์กระจ่างเหนือผืนน้ำ ทอแสงเคียงคู่คลื่นที่ก่อกำเนิด กระเพื่อมไหวล้อเลื่อนไปตามเกลียวคลื่นนับพันลี้……”
หลีหยวนและคนอื่น ๆ กลั้นหายใจ ในดวงตาฉายแววความรู้สึกที่เปี่ยมล้น
ภาพที่ปรากฏออกมาจากบทกวีบทนี้ช่างงดงามเหลือเกิน!
ชวนให้ถวิลหาจนไม่อาจหักห้ามใจให้หลงใหลไปกับมันได้
เหล่าบัณฑิตและโฉมงามที่อยู่ในงานต่างพากันหลับตาลง ด่ำดิ่งไปกับบทกวีบทนี้
ทั่วทั้งงานเหลือเพียงเสียงท่องบทกวีของลู่ซิวเท่านั้น
“ไม่รู้ว่าจะมีใครหวนคืนภายใต้แสงจันทร์บ้าง แสงจันทร์ตกกระทบดึงรั้งอารมณ์จนอาบย้อมไปทั่วแมกไม้ริมฝั่งน้ำ”