กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 17 เข้าใจได้ใช่หรือไม่?
เจ็ดวันต่อมา ยอดเขาจันทราเร้น
ท้องฟ้ายามราตรีดารดาษไปด้วยดวงดารา ศิษย์พี่ศิษย์น้องทั้งสามคนนั่งล้อมวงอยู่หน้าโต๊ะอาหาร
“มาเถิดศิษย์น้อง กินเนื้อเพิ่มอีกหน่อย”
จ้าวชิงอิ่งคีบเนื้อไก่ชิ้นหนึ่งวางลงในชามของเขา บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ
“ขอบคุณศิษย์พี่หญิงรอง”
ภายใต้การดูแลอย่างเอาใจใส่ของศิษย์พี่หญิงผู้นี้ สีหน้าท่าทางของอู๋ฉินดูดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เพียงเวลาเจ็ดวันสั้นๆ ตบะของเขาก็มาถึงขั้นหลอมปราณระดับสี่ เข้าสู่ช่วงระยะหลอมแก่นกลั่นปราณแล้ว
ปราณวิญญาณจำนวนเล็กน้อยถูกกักเก็บไว้ในตันเถียน สามารถร่ายวิชาเวทเบื้องต้นได้บ้างแล้ว