กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
อูหยา: ?
แต่อูหยาสับสนอยู่เพียงวินาทีเดียว จากนั้นก็พลันเข้าใจขึ้นมา “อ๋อ ใช่ ๆ ฉันนึกออกแล้ว พอจะมีภาพจำอยู่!”
“คุณมีภาพจำด้วย?”
คราวนี้คนที่สับสนกลายเป็นโจวเหอสือ
จากนั้นเขาก็มองอูหยาอย่างใจเย็น อยากรู้นักว่าเธอไปมีภาพจำแบบนั้นมาจากไหน
อูหยาพูดว่า “ครั้งนั้นคุณเงินขาดมือ เลยยืมฉันหนึ่งร้อยล้านหยวนใช่ไหม?”
“ตอนนี้มีเงินคืนแล้วเหรอ?”
“คุณรู้เลขบัญชีผู้ใช้ธนาคารของฉันอยู่แล้วนี่”
โจวเหอสือ “……” เขารู้อยู่แล้วเชียว
เมื่อเห็นโจวเหอสือเงียบไม่หลงกล อูหยาก็เปลี่ยนคำพูดชุดใหม่ เธอลูบคางพลางกล่าวว่า “ตอนเด็ก ๆ เราเคยถูกลักพาตัวด้วยกัน ฉันปลอบคุณและช่วยให้คุณก้าวพ้นเงามืดในชีวิต ตอนนั้นคุณตามหาฉันอยู่นานมาก แต่ก็ไม่สำเร็จ หลายปีต่อมา ในที่สุดคุณก็พบเด็กผู้หญิงคนนั้นในโทรทัศน์…”