เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ช่วงนี้เฉียวหร่านรู้สึกเลือนรางว่าทุกอย่างกำลังหลุดออกจากการควบคุม
แม้เธอจะไม่เคยประสบเหตุการณ์เหล่านี้มาก่อน แต่เฉียวหร่านก็รู้สึกอยู่เสมอว่ามันไม่น่าจะเป็นแบบนี้
ตอนที่รถแทรกเตอร์พุ่งเข้ามา เฉียวหร่านหลบไปด้านข้างได้อย่างคล่องแคล่ว คงเพราะเตรียมใจไว้เล็กน้อยแล้ว
แต่หลังเกิดเรื่อง เฉียวหร่านกลับอยากให้ตัวเองไม่ต้องคล่องแคล่วขนาดนั้น
ต่อให้บาดเจ็บสักหน่อย ก็ยังดีกว่าต้องเจอสถานการณ์แบบนี้
สิ่งแรกที่เซียวฉู่หมิงทำหลังได้สติกลับมาคือซักถามเธอว่าไม่เคยรักเขาเลยใช่ไหม ถ้ารักจริงแล้วจะวิ่งหนีเร็วขนาดนั้นได้อย่างไร
เฉียวหร่านเองก็งุนงง แม้จะรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่ไม่เข้าใจว่าเซียวฉู่หมิงเอาความมั่นหน้ามาจากไหน
เฉียวหร่านจึงย้อนถามด้วยสีหน้าเจ็บปวด “แล้วคุณล่ะ?”
เซียวฉู่หมิงเงียบปากทันที
ทั้งสองคืนดีกันอย่างรวดเร็ว เซียวฉู่หมิงกอดเธอพลางขอโทษ ส่วนเฉียวหร่านก็ตรวจดูบาดแผลของเขาด้วยความเป็นห่วง