ตอนที่ 102 ระดับไหนกัน ถึงมาเป็นเพื่อนฉัน

ทุกคนต่างถอนหายใจด้วยความรู้สึกว่า “โห ตาแก่นี่ก็หน้าด้านได้จริง ๆ”

“งานนี้เจี่ยนซีอินขาดทุนยับเลย คนหนุ่มสาวก็ยังอ่อนประสบการณ์เกินไป”

ในเมื่อเส้าเทียนรุ่ยยังหน้าด้านแกล้งความจำเสื่อม อูหยาก็จะฉีกหน้าเขาให้ยับ

อูหยาใช้โทรโข่งเปิดคำพูดแรง ๆ ของเส้าเทียนรุ่ยเมื่อครู่นี้ซ้ำไปซ้ำมา

“ช่างเถอะ สถานที่ที่ไร้น้ำใจแบบนี้ ฉันก็ไม่อยากอยู่ต่อแล้ว ผู้กำกับจู ฉันจะไปกับอินอิน!”

อูหยากะพริบตาให้เส้าเทียนรุ่ย “ฉันช่วยเตือนความจำให้นายเอง ไม่ต้องขอบคุณกันมาก”

เส้าเทียนรุ่ยคิดในใจ เขาขอขอบคุณต้นตระกูลสิบแปดชั่วโคตรของอูหยาเลย!

อูหยาพูดกับผู้กำกับจูด้วยสีหน้าจริงจัง “อาจารย์เส้ามีอาการความจำเสื่อมแล้ว จะให้อยู่ในภัตตาคารต่อไม่ได้เด็ดขาด ต้องรีบส่งโรงพยาบาล”