ตอนที่ 96 โค้ช ฉันอยากเรียนอันนี้

ในที่สุดก็ถึงคราวที่อูหยาถูกทำให้พูดไม่ออก เธอส่งเสียง “เอ่อ” ก่อนจะเกาหัวแล้วเอ่ยขอโทษ

“ขอโทษนะ”

ที่สำคัญคือนกแก้วตัวนี้หน้าตามันดูยุ่งเหยิงเกินไปจริง ๆ มองยังไงก็แยกไม่ออก!

ถงเหยียนไม่ได้คิดจะโทษอูหยา เธอพูดว่า “จริง ๆ ก่อนหน้านี้ฉันเคยอ้วนขึ้น ตอนนี้ผอมลงแล้ว รอยสักก็เลยดูหดไปหน่อย”

ถงเหยียนถึงกับเล่าความลับอีกเรื่องของตัวเองออกมา

“รอยสักบนแขนของฉันเป็นสัตว์เลี้ยงที่บ้านทั้งหมด ฉันสักพวกมันไว้บนตัว แบบนี้ต่อให้วันหนึ่งพวกมันไปอยู่ดาวเหมียว ดาวโฮ่ง หรือดาวนก พวกมันก็ยังจะอยู่กับฉันตลอดไปในอีกรูปแบบหนึ่ง ฉันเองก็จะคิดถึงพวกมันตลอดไป ตราบใดที่ฉันยังไม่จากไป ร่องรอยการมีอยู่ของพวกมันก็ยังอยู่…”

ถงเหยียนพูดประโยคนี้ด้วยรอยยิ้ม แต่ในดวงตากลับมีประกายน้ำวาววับ

อูหยารู้สึกสะเทือนใจ