เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ซือเฉิงเฮ่ายังคงเอ่ยขอบคุณอูหยา “จริง ๆ มันก็มีผลดีอยู่นะ หลังจากคุณปลอบผมแบบนี้ ผมรู้สึกว่าต่อให้แย่กว่านี้ก็คงแย่ไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว”
อูหยาพยักหน้าอย่างพอใจ แม้ทุกอย่างจะเลวร้าย แต่สภาพจิตใจก็ยังดีอยู่ไม่ใช่หรือ
อย่างน้อยก็ยังมีข้อดีอยู่บ้างไม่ใช่หรือ
ซือเฉิงเฮ่าทำสีหน้าโศกเศร้าราวกับวีรบุรุษกำลังออกเดินทางไปตาย ก่อนจะไปซื้อของกับเจี่ยนซีอิน
อูหยาไปซื้อเครื่องเทศกับถงเหยียน ทั้งสองคนไม่มีอะไรผิดพลาด
แม้ถงเหยียนจะยังคงเป็นสาวเท่ที่พูดน้อย แต่อูหยาก็พบว่าเธอเป็นคนทำงานเก่ง
การทำงานกับคนแบบนี้ช่างสบายใจจริง ๆ
ทว่าซือเฉิงเฮ่ากลับไม่ได้โชคดีแบบนั้น ความกังวลของเขากลายเป็นความจริง
……
อูหยากับถงเหยียนเดินทางไปยังจุดนัดพบที่ทุกคนตกลงกันไว้ ทว่ายังไม่ทันเห็นตัวคนก็ได้ยินเสียงอันแหลกสลายของซือเฉิงเฮ่า และคำขอโทษของเจี่ยนซีอินที่เจือเสียงสะอื้น