ตอนที่ 77 ยืนอยู่ตรงนี้ก็เหมือนชูนิ้วกลางอันใหญ่ที่สุด

ตอนนี้พี่หลิวทั้งคนมีแต่คำถามเต็มหัว เจ้าน้อยคำถามมีเพื่อนมากไหม

เถ้าแก่ก็ส่งขายทิ้งได้ด้วยเหรอ?

หา?

จะส่งขายทิ้งยังไง?

เรื่องจะส่งขายทิ้งยังไง อูหยามีแผนของตัวเองอยู่แล้ว ตอนนี้สิ่งสำคัญที่เธอนึกขึ้นมาได้ก็คือ “คืนนี้ให้ฉันไปกินข้าวเป็นเพื่อนฝ่ายผู้ว่าจ้างเหรอ?”

อูหยาลูบคาง ดวงตาเป็นประกายแปลก ๆ

พี่หลิวรับคำโดยไม่ทันคิด “ใช่ ประธานหูบอกว่าฝ่ายผู้ว่าจ้างพวกนั้นล้วนเป็นคู่ค้าสำคัญที่มีประโยชน์ต่อเขามาก… อูหยา เธอคงไม่ได้คิดจะไปจริง ๆ หรอกนะ?!”

พี่หลิวสังเกตเห็นบางอย่าง สีหน้าพลันเปลี่ยนไปด้วยความตกใจ

แน่นอนว่าอูหยาตั้งใจจะไป เธอแทบอยากให้เวลาผ่านไปเร็วกว่านี้ด้วยซ้ำ “ถ้ากินมื้อนี้จบแล้ว ยังมีฝ่ายผู้ว่าจ้างสักคนร่วมงานกับเขาได้ ก็ถือว่าฉันแพ้!”

มีแต่อัจฉริยะจอมปลอมอย่างประธานหูเท่านั้น ถึงคิดให้เธอไปกินข้าวเป็นเพื่อนลูกค้าคนสำคัญได้