ตอนที่ 4 เบาเสียงหน่อย น่าภูมิใจนักหรือไง?

จางช่านซิงตะโกนอย่างคนเหนือกว่าว่าให้อูหยาเลือกคนที่อ่อนแอกว่า

อูหยาบอกว่าเลือกแล้ว และคนที่เธอเลือกก็คือเขา

จางช่านซิงใช้เวลาตั้งเต็ม 1 นาทีถึงจะประมวลผลได้ จากนั้นก็ยิ้มไม่ออกอีกต่อไป

แต่ไม่เป็นไร รอยยิ้มสามารถส่งต่อกันได้

ตอนนี้รอยยิ้มนั้นย้ายไปอยู่บนใบหน้าของอูหยาแล้ว เธอยิ้มกว้างอย่างสดใสโดยไม่คิดจะปิดบัง

แถมอูหยาก็ยังเป็นคนใส่ใจมาก เธอพูดว่า “เด็กน้อย เรื่องนี้ไม่โทษเธอหรอก ข้อนี้ยากเกินไป ครั้งหน้าฉันจะออกข้อสอบให้เธอตามระดับอนุบาล”

“ทุกคน ใครเข้าใจฉันบ้าง ฉันขำจนแทบขันเหมือนไก่ อูหยานี่ปากแซ่บจริง ๆ”

“จดไว้”

“กระซิบบอกนะ ฉันก็รู้สึกว่าจางช่านซิงหน้าตาแสบตาเหมือนกัน หน้าตาธรรมดาไม่ใช่ความผิดของเขา แต่ถึงขั้นซื้อข่าวประชาสัมพันธ์มาอวยตัวเองว่าเป็นชายงามอันดับหนึ่ง แถมยังรับบทเป็นตัวละครสองมิติที่ฉันรักอีก แบบนั้นมันเกินไปหน่อย คำพูดของอูหยาก็ไม่ได้ผิดอะไร”